
Jestem nauczycielem języka rosyjskiego i literatury. Powszechnie wiadomo, że najtrudniejszą rzeczą jest nauczanie nauczycieli, ponieważ każdy z nich ma własną wizję. Postanowiłam jednak nauczyć się języka polskiego. Rodzina, w której dorastałam, miała polskie korzenie.
Na lekcjach polskiego poznałam wspaniałą nauczycielkę, Pani Teresę, tak ją wszyscy nazywali. Każde spotkanie z nią było równoznaczne z udziałem w interesującej i zabawnej historii. Pani Teresa uczyła swojego języka ojczystego raczej surowo, a jednocześnie różnorodnie, żywo, spontanicznie i niezwykle. Jej niezwykła natura i zdolność gromadzenia ludzi o różnych charakterach pozwoliła zmienić ich w jedną jednostkę o nazwie klasa, przesiąkniętą przez pedagogikę.
Zajęcia zakończone. Jednak chcielibyśmy ponownie odwiedzić naszego drogiego nauczyciela w środę na przytulną i miłą „klasę polską” aby kontynuować naukę.