
Turkusowe kopuły meczetów, karawan-saraje ozdobione kafelkami i ażurowymi ścianami: Samarkanda przypomina muzeum pod gołym niebem.
Dzięki wsparciu finansowemu ze strony Urzędu Miasta Taszkent grupa młodzieży Stowarzyszenia „Polska Klasa” miała okazję poznać to wielkie dziedzictwo Wschodu.
Słuchając niesamowitych opowieści o Samarkandzie, wydawało się, że przed nami pojawiły się obrazy wydarzeń z odległych lat: kiedy władcą wielkiego państwa był Amir Timur; kiedy armia Czyngis-chana dokonywała podbojów; kiedy ludzie podziwiali piękno ogromnego gwiaździstego nieba myśląc o strukturze wszechświata i dokonując odkryć naukowych; kiedy powstały legendy, które przetrwały do dziś.
A oto jedna z takich legend:
Amir Timur przed kolejną wałką wezwał swojego kucharza i kazał mu wymyślić takie danie, aby żołnierze mogli zaspokoić głód niewielką porcją, a po długim czasie obejść się bez jedzenia i wody.
Kucharz długo myślał i wymyślił gotowanie ryżu z marchewką i mięsem. Wydawali to danie bez mieszania, kładąc je na dużym talerzu warstwami: pierwsza warstwa to ryż, potem marchewka, a na samym końcu mięso. Danie tak bardzo spodobało się Amirowi Timurowi, że nakazał dostarczyć je do innych miast. Tym daniem był pilaw.
Interesującym faktem jest to, że podczas podróży pilaw stygł i aby go podgrzać, trzeba było go wymieszać. Dlatego w innych miastach próbowali dokładnie zmieszanego pilawu i tam uważają, że tak powinno być.
Dlatego Samarkandczycy będą obrażani, jeśli otrzymają mieszany pilaw – oznacza to, że pilaw jest nieświeży.
Dowiedzieliśmy się również, że przyjmując gości, ustawiając bogaty stół z różnymi potrawami, zgodnie z tradycją ten ostatni podaje pilaw, i jest on ostatnim daniem każdej uczty. Jeśli pilaw został podany, znaczy to, że wkrótce czas wrócić do domu. Tak też się stało: po spróbowaniu prawdziwego pilawu samarkandzkiego wyruszyliśmy w drogę powrotną!