
Mieszkali w różnych częściach świata, na różnych kontynentach, w tej samej epoce... Jeden wychował się w pałacu, drugi w domu kupieckim; jeden rządził państwem, drugi był księdzem. Obaj, jednak, w przeciwieństwie do wielu innych w ich czasach, zastanawiali się nad stworzeniem wszechświata i próbowali rozwikłać jego tajemnice.
Mirza Muhammad ibn Shahrukh ibn Timur Ulugbek Guragan, wielki astronom i matematyk, wybitny naukowiec swojej epoki, urzędnik, wnuk słynnego dowódcy Amira Timura, urodził się w 1394 r. w mieście Sultanija, znajdującym się na terenie dzisiejszego Azerbejdżanu.
Otrzymał znakomite wykształcenie jak na tamte czasy; obdarzony doskonałą pamięcią, biegle władał językiem arabskim i perskim, fascynowały go nauki przyrodnicze, historia muzyki i poezja. Już w bardzo młodym wieku, po zwiedzeniu ruin słynnego obserwatorium w Maragha, które istniało do połowy XIV wieku i było największym obserwatorium astronomicznym swoich czasów, Ulugbek rozwinął w sobie pasję do astronomii.
Lata później, dzięki rozległej wiedzy i autorytetowi władcy, Ulugbek zdołał stworzyć najlepiej wyposażone centrum astronomiczne swoich czasów. Obserwatorium było konstrukcją unikatową jak na tamte czasy. Aby zapewnić odporność budowli na wstrząsy, na jej lokalizację wybrano skaliste podnóże wzgórza Kuhak. Była to ogromna cylindryczna wieża o wysokości 30 metrów i średnicy 48 metrów, mieszcząca potężny sekstant goniometryczny o promieniu 40 metrów i kącie 60°. Instrument ten umożliwiał pomiar położenia obiektów na sferze niebieskiej z precyzją, która w tamtych czasach była rekordowa – błąd nie przekraczał jednej minuty kątowej.
Dzięki niespotykanej precyzji Mirzo Ulugbek był w stanie obliczyć długość roku astronomicznego: 365 dni, 6 godzin, 10 minut i 8 sekund, z błędem wynoszącym zaledwie 58 sekund w porównaniu z dzisiejszą wartością.
Jednak działalność naukowa i edukacyjna władcy stała w sprzeczności z dogmatami muzułmańskiego duchowieństwa i w 1449 roku Ulugbek został podstępnie zamordowany, a dzieło jego całego życia – obserwatorium astronomiczne – doszczętnie zniszczone.
Na szczęście jego prace astronomiczne, w tym "Nowe tablice astronomiczne" zawierające teoretyczne podstawy astronomii, a także dokładne współrzędne ponad 1000 gwiazd, zostały ocalone przez jego uczniów.
Mirza Muhammad ibn Shahrukh ibn Timur Ulugbek Guragan został pochowany w grobowcu przodków Timuridów – Gur-Emir w Samarkandzie.
Inną wielką postacią, która poświęciła życie nauce, był wielki polski astronom i matematyk Mikołaj Kopernik. Publikacja jego głównego dzieła "O obrotach sfer niebieskich", w którym przedstawił heliocentryczny system wszechświata, stała się wydarzeniem, od którego historycy datują pierwszą rewolucję naukową XVI–XVIII wieku.
Mikołaj Kopernik urodził się 19 lutego 1473 roku w Toruniu w Polsce, w rodzinie kupieckiej pochodzenia niemieckiego. Był czwartym dzieckiem. Jego ojciec zmarł podczas epidemii dżumy, która szalała wówczas w Europie. Kilka lat później zmarła również matka Mikołaja, a opiekę nad chłopcem przejął jego stryj, wysoko postawiony biskup Kościoła katolickiego. Mikołaj otrzymał znakomite wykształcenie, kończąc studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Krakowskiego oraz studiując prawo na Uniwersytecie Bolońskim, gdzie studiował prawo cywilne i kanoniczne.
To właśnie tutaj, w Bolonii, młody teolog dokonał pierwszych samodzielnych obserwacji astronomicznych i przekonał się, że teoria Ptolemeusza, powszechnie akceptowana i pobłogosławiona przez Kościół, nie była tak poprawna, jak się wydawało. Następnie nadeszły lata studiów w Padwie, gdzie Kopernik studiował medycynę. I wreszcie w Ferrarze, gdzie uzyskał doktorat z teologii.
Po powrocie Kopernika do ojczyzny, niezależnie od tego, czy zajmował ważne stanowiska w hierarchii kościelnej, czy wykładał na Uniwersytecie Krakowskim, nigdy nie zaniechał obserwacji astronomicznych. Przez trzydzieści lat Kopernik pilnie kształtował i rozwijał swoją koncepcję heliocentrycznej struktury wszechświata, nie angażując się w debaty, gromadząc dowody na poparcie swojej tezy. Dla obserwatora na Ziemi Ziemia wydaje się nieruchoma, a Słońce krąży wokół niej. W rzeczywistości, jak Kopernik jako pierwszy matematycznie udowodnił, Ziemia krąży wokół Słońca, wykonując co roku pełną orbitę. Dopiero gdy wielki polski uczony umierał, przyjaciele przynieśli mu pierwszy drukowany egzemplarz „O obrotach sfer niebieskich” – dzieła jego życia, w którym przesunął centrum wszechświata z Ziemi na Słońce, wywierając głęboki wpływ na ludzkie myślenie i percepcję.
Kolejne spotkanie w "Polskiej Klasie" poświęcone było wybitnym naukowcom, którzy dokonali rewolucyjnych jak na swoje czasy odkryć naukowych.
I nie można się nie zgodzić ze stwierdzeniem Kopernika:
«Spośród licznych i różnorodnych dziedzin nauki i sztuki, które karmią ludzki umysł, uważam, że powinniśmy priorytetowo traktować i poświęcać najwięcej wysiłku tym, które dotyczą tego, co najpiękniejsze i najbardziej godne poznania. Są to nauki, które badają boskie obroty świata, biegi gwiazd, ich wielkości, odległości, wschody i zachody, a także przyczyny innych zjawisk niebieskich, a wreszcie wyjaśniają całą formę wszechświata. A co może być piękniejszego niż firmament, który zawiera w sobie wszystko, co piękne?»