
Wydaje się, że to było wczoraj: ciepły kwietniowy Taszkient, spacery i rozmowy przy filiżance herbaty, niekończące się pytania i wzruszające historie...
Dziennikarki Polskiego Radia, pani Halina Ostas-Goławska i pani Irina Zawisza przyjechały do Taszkentu, aby relacjonować sytuację Polonii w Uzbekistanie.
Jak zwykle postanowiliśmy pokazać im wszystko naraz. Taszkent – taki, jaki kochamy. Wiosenny, zielony, słoneczny. Nie tylko piękny i formalny, ale też nasz – z jego uliczkami, starówką, zacienionymi drzewami, nieoczekiwanymi historiami i miejscami, obok których zazwyczaj przechodzi się obojętnie.
Spacerowaliśmy, rozmawialiśmy, znowu spacerowaliśmy i znowu rozmawialiśmy..
I szybko stało się jasne: nie da się opowiedzieć wszystkiego, o czym chce się opowiedzieć.
Bo jedna historia natychmiast przywodziła na myśl kolejną. Jedno nazwisko przywodziło na myśl kilka kolejnych. A proste pytanie o codzienne życie „Polskiej Klasy” nagle ujawniało czyjąś osobistą historię, rodzinne wspomnienie lub zupełnie nieoczekiwany epizod.
Prawdziwa rozmowa zawsze wykracza poza wywiad. Magnetofon jest włączony, ale po chwili przestajesz go zauważać. Rozmawialiśmy o Polsce i Uzbekistanie, o tych, którzy tu kiedyś przyjechali i zostali, i o tych, którzy się tu urodzili. O dzieciach i wnukach, o rodzinnych historiach przekazywanych z pokolenia na pokolenie, o języku polskim i tej dziwnej, wręcz niewytłumaczalnej więzi z historyczną ojczyzną, która trwa nawet po przebyciu tysięcy kilometrów.
A potem po prostu rozmawialiśmy. Piliśmy herbatę.
Pani Halina i pani Irina odeszły, a my wróciliśmy do swoich codziennych zajęć. Spotkania, zajęcia, imprezy – życie w „Polskiej Klasie” toczyło się swoim rytmem. A potem ta historia toczyła się dalej, już bez nas. Nasze rozmowy, spotkania i opowieści, nagrywane w Taszkiencie, stopniowo przekształcały się w publikacje w Polskim Radiu.
I teraz możemy w końcu pokazać, co stworzyliśmy.
Dziękujemy naszym gościom, pani Halinie i pani Irinie, za te serdeczne spotkania, za szczere zainteresowanie, za pytania i za chęć usłyszenia więcej, niż można było powiedzieć w ciągu kilku dni.
No cóż, teraz pozostaje nam czekać na ciąg dalszy.
No cóż, teraz pozostaje nam czekać na ciąg dalszy.