„Polska Klasa”: historie, które poznaje Polska

15.05.2026

 

Wydaje się, że to było wczoraj: ciepły kwietniowy Taszkient, spacery i rozmowy przy filiżance herbaty, niekończące się pytania i wzruszające historie...

Dziennikarki Polskiego Radia, pani Halina Ostas-Goławska i pani Irina Zawisza przyjechały do ​​Taszkentu, aby relacjonować sytuację Polonii w Uzbekistanie.

Jak zwykle postanowiliśmy pokazać im wszystko naraz. Taszkent – ​​taki, jaki kochamy. Wiosenny, zielony, słoneczny. Nie tylko piękny i formalny, ale też nasz – z jego uliczkami, starówką, zacienionymi drzewami, nieoczekiwanymi historiami i miejscami, obok których zazwyczaj przechodzi się obojętnie.

Spacerowaliśmy, rozmawialiśmy, znowu spacerowaliśmy i znowu rozmawialiśmy..

I szybko stało się jasne: nie da się opowiedzieć wszystkiego, o czym chce się opowiedzieć.

Bo jedna historia natychmiast przywodziła na myśl kolejną. Jedno nazwisko przywodziło na myśl kilka kolejnych. A proste pytanie o codzienne życie „Polskiej Klasy” nagle ujawniało czyjąś osobistą historię, rodzinne wspomnienie lub zupełnie nieoczekiwany epizod.

Prawdziwa rozmowa zawsze wykracza poza wywiad. Magnetofon jest włączony, ale po chwili przestajesz go zauważać. Rozmawialiśmy o Polsce i Uzbekistanie, o tych, którzy tu kiedyś przyjechali i zostali, i o tych, którzy się tu urodzili. O dzieciach i wnukach, o rodzinnych historiach przekazywanych z pokolenia na pokolenie, o języku polskim i tej dziwnej, wręcz niewytłumaczalnej więzi z historyczną ojczyzną, która trwa nawet po przebyciu tysięcy kilometrów.

A potem po prostu rozmawialiśmy. Piliśmy herbatę.

Pani Halina i pani Irina odeszły, a my wróciliśmy do swoich codziennych zajęć. Spotkania, zajęcia, imprezy – życie w „Polskiej Klasie” toczyło się swoim rytmem. A potem ta historia toczyła się dalej, już bez nas. Nasze rozmowy, spotkania i opowieści, nagrywane w Taszkiencie, stopniowo przekształcały się w publikacje w Polskim Radiu.

I teraz możemy w końcu pokazać, co stworzyliśmy.

Деятельность Общества „Polska Klasa” («Польский класс»)

Польская диаспора в Ташкенте бережно сохраняет память о польских корнях, переплетённых с историей Узбекистана.

Nauka języka polskiego to przekazywanie polskości". Danuta Sowiar o swojej pracy w Uzbekistanie

Danuta Sowiar od pięciu lat pracuje jako nauczycielka języka polskiego kierowana do pracy z Polonią przez Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą. Tym razem jej zawodowa droga zaprowadziła ją do Uzbekistanu, gdzie od kilku miesięcy prowadzi zajęcia dla dzieci i dorosłych zainteresowanych językiem oraz kulturą Polski. Jak podkreśla, nauczanie polskiego w tak odległym kraju to znacznie więcej niż tylko przekazywanie zasad gramatyki czy słownictwa.

Stowarzyszenie „Polska Klasa” w Taszkencie. Jak Polonia buduje mosty między Polską a Uzbekistanem

Wielokulturowy Uzbekistan od lat pozostaje miejscem spotkania różnych narodów, tradycji i religii. W tej mozaice swoje miejsce odnajduje także polska diaspora, która – choć nieliczna – aktywnie działa na rzecz zachowania języka, kultury i historycznej pamięci. Jedną z najważniejszych organizacji polonijnych w kraju jest kierowane przez Elenę Kondratenko Stowarzyszenie "Polska Klasa" w Taszkencie. Dziś organizacja nie tylko uczy języka polskiego, ale także staje się przestrzenią dialogu polsko-uzbeckiego, współpracy międzynarodowej i budowania relacji między społeczeństwami obu państw.

Как это будет по-польски: Как представители польской диаспоры изучают польский язык в Узбекистане?

Ответ на этот вопрос дала встреча с преподавательницей польского языка Данутой Совяр, направленной в Узбекистан Центром развития польского образования за рубежом (ORPEG).

Dziękujemy naszym gościom, pani Halinie i pani Irinie, za te serdeczne spotkania, za szczere zainteresowanie, za pytania i za chęć usłyszenia więcej, niż można było powiedzieć w ciągu kilku dni.

No cóż, teraz pozostaje nam czekać na ciąg dalszy.

No cóż, teraz pozostaje nam czekać na ciąg dalszy.